astrocast-signature-image

ماهواره های اینترنت اشیا: ستاره های درخشان یا زباله های فضایی؟

در ۳ دقیقه این متن را بخوانید

یک راکت  فالکن۹ (Falcon9) متعلق به گروه موشک های تجاری اسپیس‌اکس (SpaceX) در تاریکی پیش از طلوع خورشید در ۲۴ ژانویه در کیپ کاناورال، فلوریدا به پرواز درآمد. این راکت که حامل ۱۴۳ ماهواره بود، ۱۳۳ ماهواره دولتی و خصوصی و همچنین ۱۰ سفینه فضایی کوچک تولید شده توسط Starlink ( یک شاخه از SpaceX) را در مدار قرار داد. این تجاری ترین (گران ترین) ماهواره های پرتاب شده در فضا تحت یک مأموریت بود.

SpaceX و بسیاری از رسانه ها بر روی ایده صورت فلکی ماهواره های Starlink در اطراف زمین متمرکز شده اند که می تواند به عنوان یک راه حل برای دسترسی به اینترنت باند پهن در همه جا امکان پذیر باشد. جالب است که در بین ماهواره های ارسال شده تعدادی ماهواره های مخصوص شبکه های اینترنت اشیا در اواخر ژانویه در اولین مأموریت انتقال اشترکی (rideshare) اسپیس اکس به فضا پرتاب شد.

Starlink از طریق ماهواره های مدار بسیار نزدیک زمین (VLEO)  خود قول داده سرعت دانلود اولیه داده ها از ۵۰ مگابیت بر ثانیه تا ۱۵۰ مگابیت بر ثانیه برساند. این شرکت در حال حاضر بیش از هزار ماهواره در صورت فلکی خود استفاده می کند، که به آنها این امکان را می دهد که ارتباط ثابت اینترنت را در سراسر جهان حفظ کند. Starlink خاطرنشان می کند که کاربرانی که در مناطقی با درختان بلند یا ساختمانهای زیاد زندگی می کنند ، کاندیداهای خوبی برای استفاده زودهنگام از این سرویس نیستند.

مانند هر سیستم اینترنت ماهواره ای دیگر، کیفیت سیگنال های مخابراتی در شرایط جوی بد (باران شدید یا بارش برف) کاهش یافته یا به طور کامل ارتباط قطع شود. بشقاب آنتن خودگردان Starlink برای ارتباط به ماهواره ها به یک دید وسیع از آسمان با فضای باز نیاز دارد. سپس این ارتباط با کمک یک روتر از طریق Wi-Fi با سایر دستگاه های کاربران مانند تلفن های هوشمند و لپ تاپ، ابزارهای اینترنت اشیاء به اشتراک گذاشته می شود. Starlink ادعا می کند: “با پرتاب ماهواره های بیشتر به فضا و قرار گرفتن آنها در مدار، محدودیت های میدان دید کاهش می یابد و  قادر است طیف گسترده تری از کاربران را مورد پوشش قرار دهد.”

شرکت Calix که یک شرکت توسعه دهنده ی ارتباطات فیبری می باشد، اخیراً متذکر شده است که سیستم Starlink هرگز واقعاً سرویس اینترنت پرسرعت قابل اعتمادی را در ایالات متحده یا جاهای دیگر ارائه نمی دهد. به طور کلی هدف Starlink در واقع ارائه یک بستر اینترنت پرسرعت نیست. در واقع هدف از این پروژه ها این است که بهترین سرویس اینترنت را در مناطق روستایی یا صعب العبور (مناطق جنگلی یا کوهستانی) که از طریق سیم کشی DSL، لینک های کابلی یا خدمات بی سیم به شبکه متصل نیستند (یا سرویس آنها ضعیف است) ارائه دهید.  ابزارهای مفید اینترنت اشیاء اصولاً نیاز به نرخ بالای دسترسی اینترنت نیاز ندارند، بنابراین سیستم Starlink می تواند به یک شبکه ی ماهواره ای مناسب برای این ابزار تبدیل شوند. مطابق اطلاعات بدست آمده، در حقیقت ، اسپیس اکس اخیراً ۸۸۵.۵ میلیون دلار بودجه از FCC برای تأمین اینترنت در ۳۵ ایالت در طی ۱۰ سال دریافت کرده است.

ارتباطات اینترنتی پهن باند تنها خدماتی نیستند که می توانند توسط ماهواره های LEO ارائه شوند. سرویس های جدید و موجود اینترنت اشیا همچنین می توانند توسط نسل جدید فضاپیماها و ماهواره ها پشتیبانی شوند.

ارتباطات اینترنت اشیا اگر چه به سرویس دهی از مکان های از راه دور –  از جریان های گرم اقیانوس آرام تا استپ های یخ زده سیبری – احتیاج دارند، اما به سرعت زیاد در ارسال داده ها یا بارگیری (download) گسترده بسته ها (packet) نیاز چندانی ندارند، برای دریافت خدمات LEO مناسب هستند. در حالی که فضاپیماهای ماهواره ایی کوچک نمی توانند سرعت چشمگیر ارائه شده توسط برخی از خدمات کابلی یا بی سیم ۵G را فراهم کند، آنها می توانند به طور موثر به پنل های اضطراری اینترنت اشیا، ردیابی بسته ها، دستگاه های هشدار وحشت (panic alarm) و هر دستگاه دیگری که فقط چند بسته داده ارسال یا دریافت می کنند، مرتبط شوند. به ویژه در مواردی که شبکه های سیم و بی سیم نرمال نمی توانند قابلیت ارتباط داشته باشند.

منبع:

https://iot.eetimes.com

این مطلب را به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در print
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram