بررسی نقش روباتیک در مقابله با پاندمی ویروس کرونا

شکل ۱ اِیم‌بات، روبات پویای خودران که توسط یوبی‌تِک روباتیک توسعه داده شده و در بیمارستان شنژن امور ضدعفونی را انجام می‌دهد.

هفته‌ی گذشته که با پروفسور گوانگ ژونگ یانگ تلفنی صحبت می‌کردم، پس از بازگشت از سفر خارجی خود را در هتلی در شانگهای قرنطینه کرده بود. می‌خواستم از او که چهره‌ای مورد احترام در جامعه‌ی روباتیک است، در مورد نقش روبات‌ها در مبارزه با پاندمی ویروس کرونا بپرسم. او طی هفته‌ی گذشته شرایط را از اتاق خود نظاره‌گر است و در طول این مدت تنها بازدیدکنندگان وی کارمندان هتل بوده‌اند که دوبار در روز تب او را می‌سنجیدند و همچنین یک روبات کوچک چرخدار که به طور مستقل برای او غذا می‌برد.

شکل ۲ پروفسور گوانگ ژونگ یانگ، بنیان گذار موسسه‌ی روباتیک پزشکی در دانشگاه شانگهای جیائوتونگ

یانگ سردبیر و موسس مجله‌ی ساینس روباتیک است که پیش‌تر مدیرعامل و بنیان گذار مرکز هاملین برای عمل جراحی روباتی در امپریال کالج لندن بود. اخیرا، او به عنوان رئیس و بنیان گذار موسسه‌ی مدیکال روباتیک در دانشگاه شانگهای جیائوتونگ است که به عنوان ام‌آی‌تی چین شناخته می‌شود. یانگ می‌خواهد از این موسسه‌ی جدید یک نیروگاه روباتیک بسازد که ظرف سه سال آینده  به منظور بررسی حوزه‌هایی مانند روبات‌های جراح و توانبخش، سیستم‌های هدایت تصویر و مکاترونیک، ۵۰۰ تن از اعضای هئیت علمی و دانشجویان فارغ التحصیل را استخدام کند.

یانگ می‌گوید:” من با استفاده از سیستم زوم از محل اقامتم در هتل عملیات‌های زیادی را برای موسسه اجرا کردم.”

یانگ از به کار گیری سیستم‌های روباتیک مختلف به عنوان بخشی از پاسخ به کووید-۱۹ بسیار خوشحال است. روبات‌هایی هستند که تب بیماران را چک می‌کنند، بیمارستان‌ها را ضدعفونی کرده و دارو و مواد غذایی را تحویل می‌دهند. اما وی معتقد است روباتیک کارهای بیشتری را می‌تواند انجام دهد.

یانگ می‌گوید:” روباتیک برای کمک به مدریت چنین شرایطی می‌تواند بسیار سودمند باشد، چه با کاهش تماس انسان‌ها یا به عنوان ابزاری در خط مقدم که به شما کمک می‌کند جلوی شیوع را بگیرید.” البته روباتیکی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد وابسته به تکنولوژی‌هایی است که به اندازه‌ی کافی بالغ هستند، اما یانگ می‌گوید روباتیک بایستی نزدیک تر به متخصصان عمومی کار کند تا بتوانند نوع جدیدی از روبات را برای مبارزه با بیماری‌های عفونی توسعه دهند.

وی ادامه می‌دهد: “چیزی که از آن می‌ترسم این است که هیچ تلاش پایدار و منسجمی برای توسعه‌ی چنین روبات‌هایی صورت نمی‌گیرد. ما در جامعه‌ی روباتیک پزشکی و پژوهشی به یک تلاش هماهنگ نیاز داریم که به این موضوع جدید رسیدگی کنند.”

یانگ افراد را به یک تلاش جهانی دعوت می‌کند تا این مشکل را پیگیری کنند. وی می‌گوید: “فکر می‌کنم برای پیشرفت ما نیاز داریم از منظر جهانی هماهنگ‌تر باشیم. چراکه بسیاری از مشکلات جهت رفع به تلاش جمعی ما نیاز دارند.”

مکالمه‌ی کامل ما در زیر قرار دارد.

شرایط در شانگهای چطور بود؟

گوانگ ژونگ یانگ: من حدود ده روز پیش از هنگ کنگ به شانگهای برگشتم، بنابراین در حال حاضر جهت احتیاط به مدت ۲ هفته در هتلی خودم را قرنطینه کردم. احساس کلی من نسبت به شانگهای این است که واقعا آرام و منظم است. به نظر می‌رسد همه چیز به خوبی تحت کنترل است. و همانطور که احتمالا می‌دانید، در روزهای اخیر تعداد موارد جدید به صورت پایداری رو به کاهش است. بنابراین اولویت اصلی دولت بازگردانی روال عادی و همچنین از سر گیری کار شرکت‌هاست. البته مردم همچنان بسیار محتاط هستند و بررسی‌های سیستماتیک در محل صورت می‌گیرد. روزانه دوبار در اتاق تب من را می‌سنجند تا مطمئن شوند حال تمامی ساکنان هتل خوب است.

آیا بیشتر مردم در خانه می‌مانند و خیابان‌ها خالی است؟

نه خیابان‌ها خالی نیست و در واقع، در مینهانگ، کنار دانشگاه شانگهای جیائوتونگ، امور در حال بازگشت به حالت عادی است. مغازه‌ها و رستوران‌ها نه با ظریفیت کامل، اما تدریجا باز می‌شوند. مردم به سفرهای ضروری خود و کارهایی که می‌توانند از راه دور انجام دهند فکر می‌کنند. همانطور که می‌دانید ما در چین خدمات سفارش و تحویل آنلاین بسیار خوبی داریم، بنابراین مردم از آن استفاده‌ی زیادی می‌کنند. من واقعا تحت تاثیر نحوه‌ی کنترل امور قرار گرفتم.

آیا دانشگاه شانگهای جیائوتونگ کلاس‌های خود را به صورت مجازی برگزار می‌کند؟

بله. از هفته‌ی گذشته دانشجویان در سخنرانی‌های آنلاین شرکت می‌کنند. این دانشگاه در مقطع کارشناسی ۱۴۴۹ و در مقطع کارشناسی ارشد ۶۵۷ عنوان درس دارد. من در بعضی از این سخرانی‌ها شرکت کردم. واقعا به خوبی اداره می‌شود. شما هم می‌توانید یک فرمت معمولی با استاد داشته باشید و هم می‌توانید بخشی از سخنرانی را با دانشجویان در قالب گروه به بحث بنشینید. البته این روند قطعا کارهای مبتنی بر آزمایشگاه را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بنابراین ما به وقت بیشتری نیاز داریم تا به کار خود بازگردیم.

نظر شما در مورد روبات‌هایی که برای مبارزه با شیوع به کار گرفته می‌شوند چیست؟

من در مورد به کارگیری روبات‌های مختلف گزارشاتی را مطالعه کرده‌ام. روبات‌های ضدعفونی کننده که در بیمارستان‌ها از نور UV استفاده می‌کنند. پهپادهایی که برای انتقال نمونه گیری‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. نمونه‌ی اولیه از روباتی وجود دارد که توسط آکادمی علوم چین توسعه پیدا کرده و به منظور جمع آوری از راه دور سواب‌های دهانی-حلقی از بیماران برای آزمایش مورد استفاده قرار می‌گیرد، بنابراین دیگر نیاز نیست کادر درمان مستقیما برای نمونه گیری با بیمار در تماس باشند. در اتاق من در هتل نیز یک روبات غذا را برایم می‌آورد. این روبات کوچک می‌تواند وارد آسانسور شود، به اتاق شما بیاید و از شما بخواهد درب را باز کنید. من خودم متخصص روبات‌ها هستم و متوجه می‌شوم این روبات‌ها هر دفعه چقدر خوب عمل می‌کنند.

شکل ۳ یو‌وی‌دی روبات صدها روبات ضدعفونی کننده‌ی فرابنفش-سی مانند آنچه در تصویر می‌بینید را به بیمارستان‌های چین فرستاده است.

بعد از اورژانس هسته‌ای فوکوشیمای ژاپن، جامعه‌ی روباتیک متوجه شد که باید به آمادگی بهتری برسد. به نظر می‌رسد در مورد روبات‌های پاسخگو به فاجعه، پیشرفت‌هایی حاصل شده، اما روبات‌ها در برخورد با پاندمی چگونه عمل می‌کنند؟

من فکر می‌کنم در مورد تمام اتفاقات مربوط به بیماری‌های عفونی، مثل همین شیوع ویروس کرونا، زمانیکه بیماری اتفاق می‌افتد همه متوجه اهمیت روبات‌ها می‌شوند. چالش اینجاست که در بیشتر موسسات پژوهشی، افراد بیشتر متوجه موضوعات پژوهشی خاص هستند و این کار دانشمندان است که عمیقا یک موضوع علمی را بررسی کرده و مشکلات خاص آن را حل کنند. اما ما برای حل چالش‌هایی مانند این پاندمی به یک دید جهانی نیاز داریم.

بنابراین من فکر می‌کنم چیزی ما از همین حالا بایستی شروع کنیم تلاش سیستماتیک‌تر برای اطمینان از پیاده سازی روبات‌ها در زمان نیاز است. ما فقط باید خط فکری خود را از نو بنویسیم و برای شناسایی تکنولوژی‌هایی که آماده‌ی پیاده سازی هستند و مسیرهای اصلی که بایستی دنبال کنیم تلاش کنیم. کارهای بسیاری است که می‌توانیم انجام دهیم. هنوز خیلی دیر نشده چراکه قرار نیست این ویروس یکباره ناپدید شود. پیش از اینکه اوضاع بهتر شود ما باید برای بدترین‌ها برنامه داشته باشیم.

چه کاری باید انجام دهیم تا آمادگی بهتری کسب کنیم؟

بعد از یک بحران اصلی، زمانیکه همه چیز تحت کنترل باشد، اولویت مردم این است که به سرکار خود بازگردند. تنها چیزی که مردم به آن فکر می‌کنند این است که چگونه برای بحران بعدی آماده شوند. و موضوع این است که شما نمی‌توانید زمان وقوع بحران بعدی را پیش بینی کنید. بنابراین من فکر می‌کنم ما بایستی در سه مرحله گام برداریم و این بایستی یک تلاش جهانی باشد. یکی در سطح دولتی، به ویژه سازمان‌های بودجه: چگونه مطمئن شویم می‌توانیم برای آمادگی در برابر بدترین‌ها از قبل برنامه ریزی کنیم.

دیگری در سطح جامعه‌ی روباتیک است، از جمله سازمان‌هایی مانند IEEE، ما به رهبری نیاز داریم که از این مسائل دفاع کند و فعالیت‌هایی مانند چالش‌های روباتیک را ارتقا ببخشد. ما شاهد چالش‌هایی برای بلایا، لجستیک و پهپادها هستیم، چطور است چالش رباتیکی نیز برای بیماری‌های عفونی ایجاد کنیم. من به شخصه شگفت زده و اندکی ناامید شدم که پیشتر در این مورد فکر نکرده بودیم. بنابراین، مثلا برای اعضای سردبیری ساینس روباتیک این مسئله حائز اهمیت بوده و بایستی مجددا روی آن فکر کنیم.

سومین سطح نیز تماس ما با پزشکان و کادر درمان در خط مقدم است، این تماس بایستی قوی تر باشد. ما باید الزامات را درک کنیم و فکرمان را تنها درگیر تکنولوژی نکنیم، از این رو می‌توانیم مطمئن شویم سیستم‌های موثر و ایمنی داریم که سریعا قابل پیاده سازی هستند. من فکر می‌کنم اگر بتوانیم تلاشمان را در تمام این سه سطح پویا و هماهنگ کنیم، شاهد تحولی خواهیم بود و برای بحران بعدی آمادگی بهتری خواهیم داشت.

آیا این پروژه‌هایی که در موسسه‌ روباتیک پزشکی انجام می‌گیرد به این پاندمی کمک می‌کند؟

این موسسه هم اکنون بیش از یک سال است که کاملا درگیر عملیات‌های اجرایی است. ما سه حوزه‌ی اصلی پژوهشی داریم: اول روباتیک‌های جراح که حوزه‌ی اصلی پژوهشی ماست. دومین حوزه ربات‌های توانبخش و دستیار و سومین حوزه اتوماسیون بیمارستان و آزمایشگاه است. یکی از درس‌های مهمی که از ویروس کرونا گرفتیم این است که اگر زودتر این بیماری را شناسایی می‌کردیم و وارد عمل می‌شدیم شانس بهتری برای جلوگیری از شیوع آن داشتیم. در مورد دیگر بیماری‌ها نیز به همین شکل است. در مورد بیماری سرطان، شناسایی زود هنگام مبتنی بر تصویربرداری و دیگر تکنولوژی‌های سنجش بسیار مهم است. بنابراین چیزی که می‌خواهیم بررسی کنیم این است که روباتیک، از جملع تکنولوژی‌هایی مانند اتوماسیون آزمایشگاه، چگونه می‌تواند به تشخیص و مداخله‌ی زود هنگام کمک کند.

یکی از حوزه‌هایی که ما روی آن کار می‌کنیم بخش‌های مراقبت ویژه است. ایده‌ی اصلی ساخت آی‌سی‌یو فشار منفی برای بیماری‌های عفونی است که به قابلیت‌های روباتیک مجهز هستند که می‌توانند مراقبت‌های ضروری و خاص را انجام دهند. بعضی از امور توسط کادر درمان و به صورت از راه دور قابل انجام است، اما بعضی دیگر بایستی کاملا خودکار شوند. تعداد زیادی از تکنولوژی‌هایی که ما قبلا در روباتیک جراحی استفاده کردیم را می‌توانیم به این حوزه منتقل کنیم. ما امیدواریم بتوانیم با دیگر موسسات همکاری کرده و تخصص خود را به اشتراک بگذاریم و این حوزه را توسعه دهیم. در واقع، این تکنولوژی فقط برای شرایط اورژانسی نیست بلکه برای مدیریت روتین بیماران مبتلا به بیماری‌های عفونی نیز سودمند است. ما واقعا نیاز داریم به منظور جلوگیری از تماس غیر ضروری و عفونت متقابل، در مورد نحوه‌ی سازمان دهی بیمارستان‌ها در آینده مجددا فکر کنیم.

شکل ۴موسسه‌ی روباتیک پزشکی دانشگاه شانگهای جیائوتونگ در حال پژوهش در حوزه‌هایی مانند سیستم‌های میکرو/نانو، روباتیک جراحی و توانبخشی و ارتباطات میان انسان و روبات است.

من اخیرا چند تیتر با عناوین “تکنولوژی چین مبارزه می‌کند”، “ویروس کرونا اولین آزمایش بزرگ برای تکنولوژی آینده” دیده‌ام، به نظر می‌رسد مردم انظار دارند معجزه‌ی تکنولوژی نجاتشان دهد.

زمان یک بحران بزرگ مانند این پاندمی، اذهان عمومی به دنبال درمانی جادویی هاست که تمام مشکلات را حل می‌کند. من این انتظارات را کاملا درک می‌کنم. اما تکنولوژی همیشه نمی‌تواند ما را نجات دهد. کاری که تکنولوژی می‌کند این است که به ما کمک کند به آمادگی بهتری برسیم. برای مثال، روشن است که در چند سال گذشته تکنولوژی روبات‌های خودران با قابلیت بومی سازی و نقشه نگاری به تکامل رسیده‌، بنابراین شاهد استفاده‌ی زیادی از آن‌ها در شرایط کنونی هستیم. من دوست دارم تکنولوژی‌های بیشتری را ببینیم که برای مدیریت بیماران خط مقدم توسعه پیدا کرده‌اند، مانند روبات‌های بخش آی‌سی‌یو که پیشتر ذکر کردم. حوزه‌ی دیگر سیستم حمل و نقل عمومی است، آیا می‌تواند با استفاده از تکنولوژی و به حداقل رسانی شیوع بیماری، المانی برای جلوگیری از بیماری داشته باشد تا قرنطینه به عنوان آخرین راه‌حل باقی مانده اجرا شود؟

با قرنطینه سازی مردم نیز به مشکل می‌خوریم. شما احتمالا شنیده‌اید که ایتالیا قرنطینه‌ی کامل اعمال کرده است. این موضوع می‌تواند تاثیر روانشناختی زیادی داشته باشد، به ویژه برای افرادی که آسیب پذیر هستتند و تنها زندگی می‌کنند. یک حوزه‌ی روباتیک به نام روباتیک اجتماعی می‌توانید در این زمینه نقشی داشته باشد. من روزهاست که در این اتاق هتل تنها هستم و کم کم دارم تنهایی را حس می‌کنم…

بهتر بود ما با زوم تماس می‌گرفتیم.

بله. فکر می‌کنم این قرنطینه برای ما فرصتی فراهم کند که به زندگی، کار و کارهای روزانه‌ی خود فکر کنیم. این نکته‌ی مثبتی است که از بحران فعلی می‌بینیم.

با اینکه بعضی از افراد فکر می‌کنند در زمان بحران‌هایی مانند این به تکنولوژی بیشتری نیاز داریم، بعضی هم نگران هستند مبادا کمپانی‌ها و دولت‌ها از ابزارهایی مانند دوربین و تشخیص چهره استفاده کنند و نظارت فردی را افزایش دهند.

مدتی پیش ما مقاله‌ای در ساینس روباتیک منتشر کردیم و در آن لیستی از ۱۰ چالش اصلی در حوزه‌ی روباتیک تهیه کردیم. یکی از این چالش‌ها در مورد مسائل قانونی و اخلاقی بود که شامل آنچه شما در سوال خود عنون کردید هم می‌شود. احترام به حریم شخصی و همچنین حساسیت نسبت به حقوق شهروندی افراد بسیار بسیار مهم است. ما باید در یک چارچوب قانونی و اخلاقی عمل کنیم و نباید از تکنولوژی به گونه‌ای استفاده کنیم که در زندگی افراد سرک بکشیم. شما گفتید بعضی از افراد فکر می‌کنند ما به حد کافی تکنولوژی نداریم و بعضی دیگر باور دارند ما بیش از حد تکنولوژی داریم. من فکر می‌کنم در هر دو باور متفاوت نکته‌ای وجود دارد. کاری که ما باید انجام دهیم این است که تکنولوژی‌هایی را توسعه دهیم که برای پیاده سازی در شرایط درست و انجام کار درست مناسب هستند.

بسیاری از پژوهشگران  بسیار مایل هستند که کمک کنند. شما به افراد متخصص در حوزه‌ی روباتیک که مایل به کمک و مبارزه با شیوع این بیماری هستند یا می‌خواهند برای بحران بعدی آماده باشند چه می‌گویید؟

در مورد پژوهش روباتیک پزشکی، تجربه‌ی شخصی من این است که تکنولوژی شما بایستی موثر و کاربرد محور باشد. شما باید مطمئن شوید که کاربران نهایی مانند کادر درمان که می‌خواهند از روبات شما استفاده کنند، یا بیمارانی که با روبات‌های توانبخش سر و کار دارند کاملا در توسعه‌ی آن تکنولوژی دخیل باشند. و دومین مورد این است که از پایه به کار خود نگاه کنید، اینکه چگونه یک تکنولوژی کاملا متفاوت را توسعه دهید. چراکه پژوهش روباتیک کاملا عملی است و تمایل به استفاده از چیزی وجود دارد که در حال حاضر آماده است. برای اینکه تکنولوژی شما تاثیر بسزایی داشته باشد، بایستی از پایه به پژوهش و طرح خود فکر کنید، نه اینکه تنها دنباله روی کار قبل باشید.

شکل ۵ یونیتی درایو، یک استارتاپ است که از دل دانشگاه علوم و تکنولوژی هنگ کنگ آمده و وسایل نقلیه‌ی خودران را به منظور حمل مرسوله‌های بدون تماس در سه شهر چین پیاده سازی می‌کند.

برای مثال، ما در موسسه روی تلاش برای توسعه‌ی سیستم‌های میکرو و نانو و همچنین مواد جدیدی که می‌تواند روزی در روبات‌ها استفاده شود سرمایه گذاری بزرگی کرده‌ایم. زیرا ما برای سیستم‌های میکرو روباتیک نمی‌توانیم به رویکردهای ماکرویی قدیم و استفاده از موتور و چرخ دنده‌هایی که برای سیستم‌های بزرگتر استفاده می‌کنیم متکی باشیم. بنابراین پیشنهاد من این است که روی تکنولوژی‌هایی کار کنید که نه تنها عمیقا به علم مواد وابسته است بلکه بتواند بخشی از کاربردهای دنیای واقعی را نیز پوشش دهد. تنها در این صورت می‌توانیم مطمئن باشیم که تکنولوژی‌هایمان برای مقابله با بحران آینده قدرتمند هستند.

منابع خبر :

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

2 × 5 =