هارو پلتفرمی موفق از ارتباط انسان و ربات هوشمند – بخش اول

هارو، روبات اجتماعی آزمایشیِ موسسه‌ی پژوهشی هوندا برای اولین بار در کنفرانس ارتباط انسان و روبات ACM/IEEE در سال ۲۰۱۸ معرفی شد. این روبات به عنوات پلتفرمی برای بررسی حضور اجتماعی و مشغولیت احساسی و همدلانه برای ارتباط بلند مدت با انسان طراحی شد. هارو که به عنوان یک عامل چند مدله‌ی ارتباطی تصور می‌شود، از طریق صداهای غیرکلامی (فرازبانی)، حرکات چشم، صورت و بدن (اشاره شناسی) و صدا (زبان) ارتباط برقرار می‌کند. درحالیکه بعضی از ویژگی‌های هارو آن را روبات‌های اجتماعی قدیمی متصل می‌کند، دیگر ویژگی‌ها آن را متمایز کرده و فرصت‌های جدیدی برای ارتباطات انسان و روبات فراهم می‌کند.

در حال حاضر هارو در مرحله‌ی اولین تکرار است اما برنامه‌هایی برای توسعه‌ی آتی دارد. پژوهش‌های فعلی در مورد هارو با شریکان اصلی کنسرسیوم روباتیک با هوش اجتماعی در جریان است که در ذیل با جزئیات بیشتر شرح داده شده‌اند. همچنین این پژوهش‌ها روی توانایی ارتباط در قالب سه روشی که پیشتر گفته شد (زبانی، فرازبانی، اشاره شناسی) متمرکز است. امیدواریم هارو در بلندمدت پژوهش‌ها به سمت روبات‌ها به عنوان صورت جدیدی از گونه‌های همراه و به عنوان پلتفرمی برای محتوایی خلاقانه هدایت کند.

ارتباط با هارو

اولین نمونه‌ی هارو یک دستگاه ارتباطی نسبتا ساده است، پلتفرمی بی انتها که از طریق آن پژوهشگران می‌توانند مکانسیم ارتباطات چند مدله‌ی انسان و روبات را بررسی کنند. پژوهشگران تکنیک‌های طراحی، تکنولوژی‌ها و تئوری‌های ارتباطی مختلفی را اجرا کردند تا مهارت‌های پایه‌ی هارو برای بیان اطلاعات، شخصیت و تاثیرگذاری را توسعه دهند. در حال حاضر، پژوهشگران قابلیت‌های ارتباطی هارو را توسعه می‌دهند تا صورت جدیدی از تجسم حضوری را خلق کرده و از ماهیت سنتی صفحه روی چرخ فاصله بگیرند، همچنین در عین حال راه‌هایی را برای ارتباط مستقیم‌تر روبات‌ها با انسان‌ها بررسی کنند.

هارو به عنوان یک واسطه

شکل منحصر بفرد هارو و روش‌های ارتباطی توسعه‌‌ی آن، امکان قابلیت‌های حضور از راه دور این روبات را فراتر از ارتباط از طریق صفحه‌ی نمایشگر فراهم می‌کند. پژوهش‌های پیوسته به کمک شریکان شامل طراحی عبارات انسانی پیچیده و دقیق برای هارو است. یکی از جنبه‌های این کار توسعه‌ی زبانی موثر است که از چشم‌های صفحه‌ای ال‌سی‌دی منحصربفرد هارو و دهان ال‌ای‌دی، گردن و حرکات چشم‌ها و پایه‌ی چرخان آن برای بیان انواع مختلف احساسات با شدت متفاوت بهره می‌گیرد. دیگر پژوهش در جریان توسعه‌ی قابلیت‌های دریافت هارو جهت تشخیص احساست مختلف انسان بود که به هارو اجازه می‌دهد سرنخ‌ها و رفتارهای تاثیرگذار فرد را تقلید کند.

از دیدگاه حضور از راه دور عملی، استفاده از هارو به این روش می‌تواند به لذت و شفافیت اضافه کرده و به این ترتیب تاثیر منتقل شده از راه دور قابل خواندن باشد. از طرف دیگر، تفسیر سرنخ‌های احساسی می‌تواند به هم تراز کردن انتظارات فرستنده و گیرنده کم کند. برای مثال، هارو می‌تواند با نشان دادن سرنخ‌های اجتماعیِ متناسب به لحاظ فرهنگی، بدون نیاز به کنترل اپراتور برای بهبود ارتباط در بستر چند فرهنگی مورد استفاده قرار ‌گیرد. به واسطه‌ی توسعه‌ی “روبوموجی/هاروموجی”، معادل سخت افزاری ایموجی برای هارو به عنوان روبات “دورحضور” که احساسات و اعمال فرد دور از دسترس را انجام می‌دهد، این قابلیت‌های آتی در حال اجرا هستند.

هارو به عنوان برقرار کننده‌ی ارتباط

ما با تکیه بر “دورحضوری” و به واسطه‌ی توسعه‌ی عاملیت روبات همگام با طراحی منحصربفرد و کارنامه‌ی رفتاری هارو و احتمالا همگام با شخصیت خود او، آن را به عنوان عامل ارتباطی توسعه دادیم. پژوهش‌های در جریان شامل مدل سازی جنبشی و طراحی و سنتز حرکتی هستند. ما با کمک بازیگران انسانی که به ما در ساخت زبان منسجم کلامی و غیرکلامی کمک می‌کنند در حال توسعه‌ی شخصیت مناسب برای هارو هستیم، به این ترتیب هارو قابلیت‌های خود را بیان کرده و کاربران را راهنمایی می‌کند تا به روشی مناسب با آن ارتباط برقرار کنند.

در این مورد هارو به صورت خودکار و مستقل ارتباط خود را چارچوب بندی می‌کند تا با هم کلام خود سازگار شود. در این حالت نسبت به حالت دورحضوری، روبات آزادی عمل بیشتری جهت تغییر و تفسیر عبارات در سه سطح کلامی، غیرکلامی و اشاره شناسی دارد. هدف برقراری ارتباط به صورتی است که فرد دریافت کننده نه تنها اطلاعات بیان شده را بفهمد، بلکه بتواند حالت رفتاری و حضور هارو را حدس بزند. این امر به صورت ایده آلی می‌تواند ارتباط همدلانه‌ی دو طرفه‌ای میان هارو و انسان ایجاد کند.

رئالیسم دوگانه

طراحی برای دورحضوری و ارتباط مستقیم به این معناست که هارو بایستی بتواند در بین زمان‌هایی که به جای شخص از راه دور ارتباط برقرار می‌کند و زمانیکیه خودش ارتباط برقرار می‌کند تفاوت قائل شود. در آینده پژوهشگران چگونگی ترکیب عملیات از راه دور با صورتی از خود مختاری را بررسی خواهند کرد، به طوریکه افرادی که پیرامون هارو هستند می‌دانند که آیا او به عنوان برقرار کننده‌ی ارتباط عمل می‌کند یا عامل، چراکه بین “شخصیت‌ها” سوئیچ می‌کند. این امر گرچه چالش بر انگیز است اما فرصتی مهیج برای مطالعه‌ی تاثیر روبات‌های اجتماعی که تجسمی از افراد دیگر یا حتی روبات‌های دیگر هستند را فراهم می‌کند.

روبات‌ها به عنوان گونه‌ای همراه

مفهوم طراحی هارو بر خلق عاملی تجسمی با ابراز احساسات متمرکز است که می‌تواند ارتباط طولانی و پایدار میان انسان و روبات را  پشتیبانی کند. انسان‌ها قبلا چنین ارتباطی را با حیوانات خانگی خود داشته‌اند. حیوانات خانگی موجوداتی اجتماعی هستند و بدون داشتن احساس، درک و بیان یکسان، با انسان‌ها ارتباط نزدیکی برقرار می‌کنند. این امر برای روبات‌هایی مانند هارو صدق می‌کند، او نیز احساس، درک یا بیانی دقیقا مشابه با انسان ندارد اما با این وجود می‌تواند انسان‌ها را ترغیب کند تا با او همدردی کنند. این می‌تواند استراتژی انتظارات انسان را به خوبی کاهش داده و در عین حال درگیری احساسی را به حداکثر برساند.

پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد که در بعضی موارد افراد می‌توانند بند احساسی با روبات‌ها را محکم کنند. پژوهشگران با استفاده از روبات‌ها می‌تواند بررسی کنند که آیا ارتباطات میان انسان و روبات‌ به واسطه‌ی طراحی آگاهانه‌تر و استراتژی‌های ارتباطی بهتر، و همچنین درگیری مدام و متفاوت با کاربران، می‌تواند قوی‌تر و پرمعناتر باشد؟

پژوهش‌های در جریان با شریکان شامل تفسیر پویای اعتماد مبتنی بر ارتباط، طراحی و بیشینه سازی رفتارهای خوشایند از طریق همدلی و همچنین بررسی نحوه‌ی درک و ارتباط افراد با رده‌ی سنی و توانایی‌های ادراکی متفاوت با هارو است. برای انجام این پژوهش‌ها، شریکان ما هارو را در فضای عمومی مانند موزه‌ی علمی کودکان، مدرسه ابتدایی و موسسه‌ی مراقبت‌های روزانه‌ی بین نسلی قرار دادند.

امیدواریم در گام‌های بعدی پروژه به چگونگی ارتباط با هارو به عنوان نوع جدیدی از همراه بپردازیم. هارو به قصد جایگزینی به جای حیوانات خانگی یا انسان طراحی نشده، بلکه ماهیتی است که انسان بتواند به روشی نو با آن ارتباط گرفته و رشد کند، یک “گونه‌ی همراه” جدید. ارتباط پایدار با هارو به ما اجازه می‌دهد تاثیر پیوند روی روابط و احساس اعتماد را بررسی کنیم. رابطه‌ی قابل اعتماد نیاز به آزادی در تصمیم گیری به اعتماد نکردن دارد، بنابراین، انسان و روبات نباید هیچگاه تابع یکدیگر باشند، بلکه بایستی رابطه‌ای دو طرفه و منعطف داشته باشند که امکان رشد و رفتار همدلانه را تقویت کند.

منابع خبر :

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

20 − ده =